Translate

Meelmot of motmug

Zelf brood bakken doe ik al heel lang. Inmiddels heb ik 2 broodbakmachines versleten en ben ik overgestapt op het zelf kneden met een Kenwood. Zoals waarschijnlijk veel thuisbakkers ben ik begonnen met kant-en-klare broodmixen, soms een zelfgemaakt gistdeegje. Ondertussen ben ik helemaal overgestapt op zuurdesem. Lekker, altijd bij de hand en helemaal niet veel werk. Maar daarover vertel ik in een ander blogje.


Vanwege het zuurdesem ging ik op zoek naar een alternatief voor het supermarktmeel. Helemaal na een programma te hebben gezien waarin verteld werd dat er in heel veel meelsoorten haar wordt verwerkt als broodverbeteraar. Jakkiebah, dat wil ik niet in mijn brood. Ik wil het zo puur mogelijk. Dus naar de molen.

Op mijn motorscooter, MP3, heb ik zodoende vele ritjes gemaakt naar een bakkersmolen bij ons in de buurt. Een betere reden om eens lekker te toeren had ik niet kunnen bedenken. Mijn desempje deed het prima op dat zelfgemalen graan. Tot het moment dat ik een verdacht beestje zag vliegen toen ik de afgesloten plastic bak waarin al dat biomeel zat, uit de trapkast pakte. Hmm, toch even in de gaten houden.

Zoals altijd maakte ik 's morgens het desem verder klaar en vul ik die 's avonds bij om het deeg tot de volgende ochtend verder in de koelkast te laten rijzen. Het meel in de zak zag er wat vreemd uit. Het leek wel alsof er aan de rand een spinnenweb zat waarin meel geplakt zat. Toch het deeg gemaakt en het restant van mijn desem weer in een klein potje gedaan.

Omdat ik het toch niet helemaal vertrouwde, vooral niet nadat ik 'iets' had gezien in het meel - ook met biomeel kan er van alles gebeuren - besloot ik het voor de zekerheid op te zoeken op internet. Meel en beestjes levert al snel de combinatie meelmot op. Ook de beschrijving van het pakkerige meel in een soort spinrag leek verdacht veel op wat er in mijn meezak zat. Jammer dan, maar ik ga geen brood bakken als ik weet dat er levende larven in kunnen zitten. De hele handel, meel, deeg en desem dus in de vuilnisbak geknikkerd. Met spijt, want nu moest ik weer opnieuw een desem gaan maken en had ik de volgende dag geen brood.

Die nieuwe desem leeft inmiddels al weer vele maanden en produceert elke week heerlijke broden. Het meel haal ik nu voortaan maar gewoon in de supermarkt, kleine hoeveelheden die in een goed afgesloten plastic bak gaan zodat ik het minste risico loop op meelmot. De paniek was gezakt, ik vond geen andere motjes of rare beestjes in de keukenkast en de trapkast.

Tot deze week. Daar zat er weer één op een keukenkastje. Een meelmot -dacht ik. Natuurlijk mep ik zo'n insect meteen dood. Anders dan bijen, wespen en spinnen zet ik een meelmot niet op diervriendelijke wijze buiten, met het verzoek niet meer terug te keren. Voorraad gecontroleert - ze kunnen zich namelijk een weg vreten door papier en karton heen - en nog scherper opgelet of ik nog meer van die bangmakers kon ontdekken. Jawel hoor, boven op de douchedeur. Voordat ik dit exemplaar naar de andere wereld hielp, heb ik hem eerst wat beter bekeken. En vervolgens ben ik nog een keer gaan zoeken op internet. Mijn meel was immers schoon, de kasten ook, waar kwam dat beest dan vandaan?

Nu blijkt mijn 'meelmot' een motmug te zijn. Kwestie van niet goed naar de plaatjes op internet kijken. Ook die eerste die ik maanden geleden zag en waarvoor ik al mijn biomeel had weggegooid. Nou ja, daarin zat wel dat spinsel, dus wellicht had daar toch iets in gezeten.

Een motmug komt niet zozeer op voedsel af, behalve dan als het vochtig genoeg is en in de badkamer ligt. Motmuggen leven namelijk in rioolputjes die niet veel gebruikt worden of op plaatsen met rottend afval in stilstaande water - dakgoten, bloempotten buiten, afvoerputjes. De exemplaren die ik in huis had gezien waren naar binnen geraakt zonder zich voort te kunnen planten, anders hadden we vast een explosie van die ongewilde gasten gekregen. Voor de zekerheid wel alle afvoeren doorgespoeld met heet water en soda, maar meelmotten zijn het beslist niet!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten